Toen ik vanmorgen mijn hoofd uit de lakens stak, ontwaarde ik een vaal zonnetje. Na de 'mislukte' zomer van 2011 hoeft de door Mart Smeets tot 'koperen ploert' bevorderde hemelbol niet uitbundig te stralen om mij bij het krieken van de dag blij te stemmen. Een lekker gevoel en een positieve stemming sloegen echter al snel om. Niet omdat Pluvius het bewind overnam, maar omdat een regen van berichten uit kranten, radio en tv het perspectief van een mooie nieuwe dag tot de grond toe afbraken. Allemaal berichten die frustreren omdat ze haaks staan op wat je in je eigen belevingswereld als prettig en 'normaal' beschouwt. Of is het normaal, dat de vertrokken baas van TNT Peter Bakker bij het vrijwillig verlaten van de posttent stiekem een veel groter bedrag als afscheidscadeau heeft meegegraaid dan eerst was gemeld? Stiekem? Nou ja, voor de buitenwacht dan. Grootverdiener Wim Kok was natuurlijk als lid van de Raad van Commissarissen wel op de hoogte. Is het normaal dat de baas van de COA (die uiteraard ook weer dik boven de Balkenendenorm wordt betaald) er blijkens onderzoek van de NOS een enorme puinhoop van maakt binnen haar organisatie? Wat is normaal? Misschien moet je helemaal niet opkijken van een bericht als zou de baas van het Centraal Planbureau, een prominente pvda'er, moedwillig knoeiwerk leveren aan het rechtse kabinet-Rutte. En misschien is het helemaal niet reëel, dat je van een heel leger Europese politici verwacht dat ze eindelijk eens doortastende stappen zetten in het beteugelen van de Europese schuldencrisis. Feit is, dat het overleg van de ministers van Financiën van de eurozone ook dit weekend weer niets heeft opgeleverd. De Amerikaanse econoom Niall Ferguson verbaast zich daar overigens helemaal niet over. De wijze waarop hij de Europese politici neerzet als een stelletje beroepsleugenaars, incompetente bestuurders en grootaandeelhouders in het veroorzaken van alle ellende, doet je er naar verlangen weer diep onder de lakens weg te kruipen.
De dag was zo mooi begonnen, met een ochtendzonnetje en met in het Radio1-journaal de mededeling dat de Aziatische beurzen op een dikke winst staan van zo'n 2, 5 procent. Dat opent perspectieven voor een mooie beursdag in Europa. Dat het oude cijfers zijn van drie dagen eerder en dat de actuele cijfers dieprood gekleurd zijn, houdt de nog niet geheel wakkere presentatrice op dat moment nog voor mij verborgen. En wat kan het haar ook schelen! Een Duitse nieuwszender meldt in een opgewekte sfeerreportage uit Griekenland, dat de uitgebreide, beter betaalde en gefortuneerde Grieken zich minder zorgen maken over 'hun' problemen dan een groot deel van de andere Europeanen. Hè? Waarom zou ik me dan bij het krieken van de dag opwinden over het toekomstige wee van ons werelddeel en meer nog in het bijzonder over ons eigen kikkerland? Dat we bij een ongecontroleerd faillissement van Griekenland zo'n 80 tot 120 miljard moeten ophoesten, moet me daar de pet van jeuken? Dat er binnenkort misschien weer een bank omvalt en vooral Jan Modaal in zijn val zal meeslepen? Ik probeer, luchthartig als een Griek die zich de stuipen lacht om door zijn regering aangekondigde belastingverhogingen, mijn aandacht te verleggen naar wat minder stressende berichten. Naar bijvoorbeeld de verheffende informatie van rokkenjager Berlusconi dat Angela Merkel een 'onneukbare kont' heeft en naar de vergoeilijking door de voormalige praeses van het IMF, DSK, van zijn sexuele escapades ("een moreel foutje"). Kan of moet ik daar hoopvol of vrolijk van worden? Kan ik me optrekken aan de geruststellende bezwering van Rotterdamse politieautoriteiten, dat het nu afgelopen moet zijn met destructieve taferelen van randdebielen bij voetbalwedstrijden? Voor mijn eigen gemoedsrust houd ik het er maar op, dat het gewoon weer ouderwets maandagmorgen is. Niet meer en niet minder.
