Zorgelijke zorg

Een opmerkelijke kijk van Volkskrantcolumnist Martin Sommer in de krant van 11 juni 2011 op het debat over de ontwikkeling van de zorgkosten in ons land. Die zorgkosten gaan in deze kabinetsperiode van 60 miljard naar 75 miljard. Die stijging moet volgens het kabinet-Rutte een halt worden toegeroepen. Maar dat voornemen wekt in brede kringen opperste verontwaardiging.

Uit oogpunt van gelijkheid is het hele land de afgelopen jaren berijdbaar en bereikbaar gemaakt, ook voor gehandicapten. Het is schitterend en een toppunt van beschaving. Er zijn nauwelijks tegenargumenten mogelijk. Maar het heeft ook iets bezetens. Iedereen recht op alles. En de overheid moet het opknappen.
Het kabinet spreekt hier over de zogeheten ‘monetarisering van de zorg’. Die aanduiding staat in de stukken die aan de pgb-bezuinigingen ten grondslag liggen. Het betekent dat de kop koffie die u vroeger aan uw zieke buurvrouw bracht, nu via de staat wordt verrekend. Iets soortgelijks speelt in de kinderopvang, waar oma en opa worden betaald voor het oppassen. Het gezin heeft afgedaan, de staat neemt de boedel over. Ik herinner me dat oud-minister Borst een paar jaar geleden suggereerde dat mensen best zelf hun rollator konden betalen. Dat deden ze toch ook met de kinderwagen. Een gehuil steeg op. Nu je het zegt, waarom betaalt de staat eigenlijk mijn kinderwagen niet?
De subsidiëring van de zorgsector heeft in de loop der tijd absurde vormen aangenomen. De instelling van het pgb heeft daaraan een niet-onaanzienlijke bijdrage geleverd. Iedereen hoort op verjaardagen over kleine fraudeurs, gezinnen waar alle deelnemers voor elkaar ‘een pgb’tje’ hebben geritseld.

Nederland is hier een buitenbeentje. Niet omdat het bij ons allemaal zoveel slechter is geregeld, zoals je vaak leest. Het SCP deed een groot onderzoek naar ‘de opmars van het pgb’. En vergeleek de toestand met Engeland en Duitsland, waar ze ook zoiets hebben (Pflegeversicherung). Het SCP stelde vast, dat de kostencurve voor persoonsgebonden budgetten in die landen anders dan hier níet steil omhoog gaat. Omdat men daar nog altijd vindt dat familiebanden niet door de staat gesubsidieerd horen te worden. In Nederland heeft men die morele remmingen kennelijk niet meer en wordt ongegeneerd meegegraaid uit de staatsruif.