Dit weekeinde zijn twee wereldwijd bekende politici overleden: de Tsjech Václav Havel en de Noordkoreaanse leider Kim Jong-il. Ik heb voor beiden steeds een bepaalde fascinatie gehad, om volstrekt uiteenlopende reden. Ze waren elkaars tegenpolen. Havel verzette zich, met groot persoonlijk risico, een levenlang tegen de verschrikkingen van het communisme en werd uiteindelijk na de ondergang van het communistische regime op democratische wijze gekozen tot president van zijn land . Kim Jong-il stierf als dictator van Noord-Korea, een communistisch land waar de bevolking al decennialang zucht onder armoede en terreur.
In dit artikel beperk ik me tot Kim Yong-il, een volgende keer zet ik de spotlight op de overleden Tsjechische politicus en schrijver.
Kim Jong-il noemde zichzelf de Geliefde Leider van zijn volk, maar volgens onze minister Uri Rosenthal van Buitenlandse Zaken was hij een stalinistische dictator van de ergste soort. Hij gunde de Noord-Koreaanse bevolking geen enkele vrijheid en zorgde voor aanhoudende spanningen in de regio, o.a. door te dreigen met de inzet van kernwapens.
Kim Jong-Il heeft Noord-Korea feitelijk naar de rand van de afgrond gemanoeuvreerd. Er is al decennialang hongersnood in het land, de economie zit aan de grond en het land verkeert in een politiek isolement. Ideologisch wordt gestreefd naar autarkie en zelfvoorziening, maar in die opzet is het land nooit geslaagd. Noord-Korea heeft voortdurend voedselhulp nodig van China en Zuid-Korea. In de jaren negentig stierven naar schatting 1 miljoen mensen de hongerdood in het door armoede geteisterde land.
Kim Jong-il begon in 1964 aan een opmars in de Koreaanse Arbeiderspartij van zijn vader Kim Il-Sung, die hij in 1994 opvolgde als leider van Noord-Korea. Ondanks de voorgeschreven persoonsverheerlijking van hun leider is Jong-Il is nooit de grote leider geweest die zijn vader wel was. Zijn publieke optreden bestond vooral uit strakgeregisseerde demonstraties van betrokkenheid bij het gewone volk. In het buitenland wordt zijn 27 jaar durende stalinistisch bewind als 'harteloos' gekarakteriseerd. Hij dulde van zijn onderdanen geen enkele kritiek. Honderdduizenden Noordkoreanen verdwenen in de loop der jaren in gevangenenkampen. Ondanks de schrijnende armoede vond de dictator wel voortdurend geld om het leger te versterken. Met meer dan een miljoen militairen op 22 miljoen inwoners en 12 miljoen reservisten (van wie de helft vrouwen) heeft Noord-Korea een van de grootste strijdmachten ter wereld.
In westerse media werd Kim ook vaak neergezet als een karikatuur met een grote passie voor vrouwen, cognac en de filmwereld. Maar er zijn ook wat genuanceerder beelden. De voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Madeleine Albright bijvoorbeeld zei na een ontmoeting dat Kim "zeer goed geïnformeerd was en zeker niet aan waandenkbeelden leed".
Kim Jong-il heeft in 2009 zijn derde en jongste zoon Kim Jong-Un aangewezen als zijn opvolger. Direct na het overlijden van de Geliefde Leider heeft het regime in Pyongyang de bevolking opgeroepen de nieuwe leider te steunen. "Aan de voorposten van de Koreaanse revolutie bevindt zich nu Kim Jong-Un, grote opvolger van de revolutionaire zaak en opmerkelijk leider van onze partij, ons leger en ons volk", meldde het officiële Noordkoreaanse persbureau.
Minister Rosenthal maakt zich, net als de rest van de internationale gemeenschap, zorgen over de gevolgen van de machtswisseling in Noord-Korea. "We moeten rekening houden met het risico van nieuwe spanningen in de regio", aldus onze minister van Buitenlandse Zaken. Noord-Korea vormt volgens hem een bedreiging voor de internationale vrede en stabiliteit, o.a. vanwege het veronderstelde bezit van kernwapens.
(in bewerking)
maandag 19 december 2011
zaterdag 12 november 2011
Ciao Berlusconi
Silvio Berlusconi is vanavond opgestapt als premier van Italië. Eindelijk! Het lot van de roemruchte, flamboyante regeringsleider werd vanmiddag door het parlement bezegeld. Het nieuwste pakket hervormingsmaatregelen van zijn regering werd door de volksvertegenwoordiging aangenomen nadat het gisteren al door de Senaat werd goedgekeurd. Berlusconi beloofde eerder deze week te zullen aftreden als de Kamers zich achter het ingrijpende bezuinigings- en hervormingspakket zouden scharen.
Berlusconi is klein van stuk maar behoort tot de figuurlijk grootste Italianen van onze tijd. De jurist en mediamagnaat is volgens schattingen goed voor 10 miljard euro en niemand is sinds de Tweede Wereldoorlog langer premier van Italië geweest. Toen hij zeventien jaar geleden, in 1994, eerste minister werd leidde hij een imperium van kranten, televisie- en radiostations, filmbedrijven, voetbalclubs, advertentiebureaus, verzekeraars, voedselbedrijven en projectontwikkelaars. Hij is eigenaar van circa 150 ondernemingen, inclusief de voetbalclub AC MiIaan.
Berlusconi zei het destijds bij zijn intrede in de politiek als leider van Forza Italia niet openlijk, maar een belangrijke reden om de politiek in te gaan was om zijn zakenimperium en vooral zijn televisiezenders te beschermen. Hij vreesde de indiening van een wet die hem een of meer zenders zou ontnemen.
Berlusconi verscheen op het toneel in de jaren dat Italië een nieuwe start leek te maken na een lange tijd waarin alleen nog in naam christen-democratische en socialistische partijen het land regeerden; partijen die ten onder gingen aan corruptie en onderlinge verdeeldheid. Andreotti, de eeuwige premier van de jaren tachtig, kwam ten val in een reeks van schandalen. Sindsdien blijven regeringen in Italië vaker de volle termijn in het zadel, de stabiliteit is duidelijk toegenomen. Maar die stabiliteit heeft in economisch opzicht Italië niets gebracht. De voortvarendheid waarmee Berlusconi zijn zakenimperium opbouwde, kenmerkt niet het beleid van zijn coalitieregeringen. Zijn positie als regeringsleider werd voortdurend ondermijnd door wrijvingen in de coalitie, seksschandalen, processen over vermeende corrupte praktijken en tal van verbale flaters.
Berlusconi is er ook niet in geslaagd zijn land succesvol door crises te loodsen. Integendeel. De Italiaanse economie presteert onder het Europese gemiddelde en gaat gebukt onder een staatsschuld van bijna 2000 miljard euro: 120 procent van het bnp. Het is Berlusconi niet gelukt daar veel aan te doen, tot wanhoop van Europese collega's, die hem vooral de laatste tijd niet meer serieus namen, zoals Merkel en Sarkozy een paar weken geleden openlijk demonstreerden tijdens een persconferentie.
Italië werd vorige week onder toezicht van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) geplaatst. Officieel gebeurde dat op eigen verzoek. Feitelijk leidde het de ondergang in van Il Cavaliere.
In bewerking
Berlusconi is klein van stuk maar behoort tot de figuurlijk grootste Italianen van onze tijd. De jurist en mediamagnaat is volgens schattingen goed voor 10 miljard euro en niemand is sinds de Tweede Wereldoorlog langer premier van Italië geweest. Toen hij zeventien jaar geleden, in 1994, eerste minister werd leidde hij een imperium van kranten, televisie- en radiostations, filmbedrijven, voetbalclubs, advertentiebureaus, verzekeraars, voedselbedrijven en projectontwikkelaars. Hij is eigenaar van circa 150 ondernemingen, inclusief de voetbalclub AC MiIaan.
Berlusconi zei het destijds bij zijn intrede in de politiek als leider van Forza Italia niet openlijk, maar een belangrijke reden om de politiek in te gaan was om zijn zakenimperium en vooral zijn televisiezenders te beschermen. Hij vreesde de indiening van een wet die hem een of meer zenders zou ontnemen.
Berlusconi verscheen op het toneel in de jaren dat Italië een nieuwe start leek te maken na een lange tijd waarin alleen nog in naam christen-democratische en socialistische partijen het land regeerden; partijen die ten onder gingen aan corruptie en onderlinge verdeeldheid. Andreotti, de eeuwige premier van de jaren tachtig, kwam ten val in een reeks van schandalen. Sindsdien blijven regeringen in Italië vaker de volle termijn in het zadel, de stabiliteit is duidelijk toegenomen. Maar die stabiliteit heeft in economisch opzicht Italië niets gebracht. De voortvarendheid waarmee Berlusconi zijn zakenimperium opbouwde, kenmerkt niet het beleid van zijn coalitieregeringen. Zijn positie als regeringsleider werd voortdurend ondermijnd door wrijvingen in de coalitie, seksschandalen, processen over vermeende corrupte praktijken en tal van verbale flaters.
Berlusconi is er ook niet in geslaagd zijn land succesvol door crises te loodsen. Integendeel. De Italiaanse economie presteert onder het Europese gemiddelde en gaat gebukt onder een staatsschuld van bijna 2000 miljard euro: 120 procent van het bnp. Het is Berlusconi niet gelukt daar veel aan te doen, tot wanhoop van Europese collega's, die hem vooral de laatste tijd niet meer serieus namen, zoals Merkel en Sarkozy een paar weken geleden openlijk demonstreerden tijdens een persconferentie.
Italië werd vorige week onder toezicht van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) geplaatst. Officieel gebeurde dat op eigen verzoek. Feitelijk leidde het de ondergang in van Il Cavaliere.
In bewerking
dinsdag 25 oktober 2011
Bizarre uitkomst?
Na de uitzending van Nieuwsuur van gisteravond heb ik de boodschap van Ronald Plasterk, PvdA-Tweede Kamerlid, nog eens goed op me laten inwerken. Hij zei de afgelopen dagen tegen iedereen die het horen wil: de PvdA heeft de sleutel in handen als het gaat om de eurotop. Als het akkoord dat morgen in Brussel wordt bereikt de sociaal-democraten niet bevalt, dan zal de PvdA het akkoord niet steunen.
Plasterk kan niet anders dan dit te beweren, want hij zit in een lastig pakket. In zijn eigen woorden: 'Dit is een onmogelijke en cynische toestand. Het is onverantwoord dat premier Rutte en vice-premier Verhagen ons door de crisis loodsen in deze constellatie, met een kabinet dat steunt op drie partijen die het over de hoofdzaken van het regeringsbeleid fundamenteel oneens zijn. Rutte maakt op laconieke wijze misbruik van ons verantwoordelijkheidsbesef en dat is op den duur onhoudbaar.' En: 'We zitten in een ongemakkelijke positie, ja.'
Zijn woorden hadden natuurlijk ook tot doel Rutte met een duidelijke boodschap naar Brussel te sturen. Drie opdrachten gaf Plasterk de premier mee: een speciale eurocommissaris die toeziet op de begrotingsdiscipline, een groter noodfonds, en een belasting op financiële transacties. Maar de kans dat Rutte al die punten binnenhaalt is niet al te groot, zegt een politiek commentator van de Volkskrant vanmorgen. De slottekst van de euro-top afgelopen zondag repte wel over een eurocommissaris, maar in zeer summiere bewoordingen. In de passage die aan de slotverklaring is toegevoegd, staat dat het voorstel wordt 'verwelkomd'. Maar dat betekent niet dat dat ook gaat gebeuren. Van een succesje voor Nederland is dan ook geen sprake. Overigens is het in dit verband aardig nog even te vermelden, dat RTL-nieuws van zondagavond wel sprak van een groot succes voor onze premier.
Als het morgen te sluiten akkoord de PvdA niet bevalt, kan Plasterk het dan wel tegenhouden? In theorie wel. Alle zeventien eurolanden zullen hun instemming moeten geven aan de plannen voordat ze in werking treden. Zonder Nederlandse instemming is er dus ook in Europa geen akkoord. Voor instemming van het Nederlandse parlement is de steun van de PvdA onontbeerlijk. Zonder de sociaal-democraten krijgt Rutte geen meerderheid voor de plannen, aangezien SP, PVV, ChristenUnie en Partij voor de Dieren in elk geval tegen zullen stemmen.
Plasterk gaf gisteren in Nieuwsuur bereid te zijn de gifbeker helemaal leeg te drinken en dus bereid te zijn de doorgang van het akkoord af te laten hangen van de stem van de PvdA. Al voegde hij eraan toe: 'Ik denk overigens dat we daarin niet de enigen zullen zijn.'
Na afloop van Nieuwsuur heb ik gisteravond in mijn 1000ste Tweet op Twitter mijn indruk van dat moment verwoord: "Eurocrisis kan èn voor Nederland èn voor Europa bizar uitpakken als PvdA na onbevredigend resultaat uit Brussel steun aan kab.beleid intrekt".
Maar het is, ook volgens de commentator in de ochtendkrant, ondenkbaar dat Europa het zo ver zal laten komen; dat een klein land als Nederland het hele reddingspakket van de euro opblaast. Daarvoor zijn de belangen te groot en is Nederland te onbelangrijk. De druk op Nederland zal zo ver worden opgevoerd - met hier en daar wellicht een cadeautje om de pijn te verzachten - dat ook Nederland zich gedwongen zal weten in te stemmen.
Plasterk kan niet anders dan dit te beweren, want hij zit in een lastig pakket. In zijn eigen woorden: 'Dit is een onmogelijke en cynische toestand. Het is onverantwoord dat premier Rutte en vice-premier Verhagen ons door de crisis loodsen in deze constellatie, met een kabinet dat steunt op drie partijen die het over de hoofdzaken van het regeringsbeleid fundamenteel oneens zijn. Rutte maakt op laconieke wijze misbruik van ons verantwoordelijkheidsbesef en dat is op den duur onhoudbaar.' En: 'We zitten in een ongemakkelijke positie, ja.'
Zijn woorden hadden natuurlijk ook tot doel Rutte met een duidelijke boodschap naar Brussel te sturen. Drie opdrachten gaf Plasterk de premier mee: een speciale eurocommissaris die toeziet op de begrotingsdiscipline, een groter noodfonds, en een belasting op financiële transacties. Maar de kans dat Rutte al die punten binnenhaalt is niet al te groot, zegt een politiek commentator van de Volkskrant vanmorgen. De slottekst van de euro-top afgelopen zondag repte wel over een eurocommissaris, maar in zeer summiere bewoordingen. In de passage die aan de slotverklaring is toegevoegd, staat dat het voorstel wordt 'verwelkomd'. Maar dat betekent niet dat dat ook gaat gebeuren. Van een succesje voor Nederland is dan ook geen sprake. Overigens is het in dit verband aardig nog even te vermelden, dat RTL-nieuws van zondagavond wel sprak van een groot succes voor onze premier.
Als het morgen te sluiten akkoord de PvdA niet bevalt, kan Plasterk het dan wel tegenhouden? In theorie wel. Alle zeventien eurolanden zullen hun instemming moeten geven aan de plannen voordat ze in werking treden. Zonder Nederlandse instemming is er dus ook in Europa geen akkoord. Voor instemming van het Nederlandse parlement is de steun van de PvdA onontbeerlijk. Zonder de sociaal-democraten krijgt Rutte geen meerderheid voor de plannen, aangezien SP, PVV, ChristenUnie en Partij voor de Dieren in elk geval tegen zullen stemmen.
Plasterk gaf gisteren in Nieuwsuur bereid te zijn de gifbeker helemaal leeg te drinken en dus bereid te zijn de doorgang van het akkoord af te laten hangen van de stem van de PvdA. Al voegde hij eraan toe: 'Ik denk overigens dat we daarin niet de enigen zullen zijn.'
Na afloop van Nieuwsuur heb ik gisteravond in mijn 1000ste Tweet op Twitter mijn indruk van dat moment verwoord: "Eurocrisis kan èn voor Nederland èn voor Europa bizar uitpakken als PvdA na onbevredigend resultaat uit Brussel steun aan kab.beleid intrekt".
Maar het is, ook volgens de commentator in de ochtendkrant, ondenkbaar dat Europa het zo ver zal laten komen; dat een klein land als Nederland het hele reddingspakket van de euro opblaast. Daarvoor zijn de belangen te groot en is Nederland te onbelangrijk. De druk op Nederland zal zo ver worden opgevoerd - met hier en daar wellicht een cadeautje om de pijn te verzachten - dat ook Nederland zich gedwongen zal weten in te stemmen.
maandag 19 september 2011
Gewoon maandagmorgen
Toen ik vanmorgen mijn hoofd uit de lakens stak, ontwaarde ik een vaal zonnetje. Na de 'mislukte' zomer van 2011 hoeft de door Mart Smeets tot 'koperen ploert' bevorderde hemelbol niet uitbundig te stralen om mij bij het krieken van de dag blij te stemmen. Een lekker gevoel en een positieve stemming sloegen echter al snel om. Niet omdat Pluvius het bewind overnam, maar omdat een regen van berichten uit kranten, radio en tv het perspectief van een mooie nieuwe dag tot de grond toe afbraken. Allemaal berichten die frustreren omdat ze haaks staan op wat je in je eigen belevingswereld als prettig en 'normaal' beschouwt. Of is het normaal, dat de vertrokken baas van TNT Peter Bakker bij het vrijwillig verlaten van de posttent stiekem een veel groter bedrag als afscheidscadeau heeft meegegraaid dan eerst was gemeld? Stiekem? Nou ja, voor de buitenwacht dan. Grootverdiener Wim Kok was natuurlijk als lid van de Raad van Commissarissen wel op de hoogte. Is het normaal dat de baas van de COA (die uiteraard ook weer dik boven de Balkenendenorm wordt betaald) er blijkens onderzoek van de NOS een enorme puinhoop van maakt binnen haar organisatie? Wat is normaal? Misschien moet je helemaal niet opkijken van een bericht als zou de baas van het Centraal Planbureau, een prominente pvda'er, moedwillig knoeiwerk leveren aan het rechtse kabinet-Rutte. En misschien is het helemaal niet reëel, dat je van een heel leger Europese politici verwacht dat ze eindelijk eens doortastende stappen zetten in het beteugelen van de Europese schuldencrisis. Feit is, dat het overleg van de ministers van Financiën van de eurozone ook dit weekend weer niets heeft opgeleverd. De Amerikaanse econoom Niall Ferguson verbaast zich daar overigens helemaal niet over. De wijze waarop hij de Europese politici neerzet als een stelletje beroepsleugenaars, incompetente bestuurders en grootaandeelhouders in het veroorzaken van alle ellende, doet je er naar verlangen weer diep onder de lakens weg te kruipen.
De dag was zo mooi begonnen, met een ochtendzonnetje en met in het Radio1-journaal de mededeling dat de Aziatische beurzen op een dikke winst staan van zo'n 2, 5 procent. Dat opent perspectieven voor een mooie beursdag in Europa. Dat het oude cijfers zijn van drie dagen eerder en dat de actuele cijfers dieprood gekleurd zijn, houdt de nog niet geheel wakkere presentatrice op dat moment nog voor mij verborgen. En wat kan het haar ook schelen! Een Duitse nieuwszender meldt in een opgewekte sfeerreportage uit Griekenland, dat de uitgebreide, beter betaalde en gefortuneerde Grieken zich minder zorgen maken over 'hun' problemen dan een groot deel van de andere Europeanen. Hè? Waarom zou ik me dan bij het krieken van de dag opwinden over het toekomstige wee van ons werelddeel en meer nog in het bijzonder over ons eigen kikkerland? Dat we bij een ongecontroleerd faillissement van Griekenland zo'n 80 tot 120 miljard moeten ophoesten, moet me daar de pet van jeuken? Dat er binnenkort misschien weer een bank omvalt en vooral Jan Modaal in zijn val zal meeslepen? Ik probeer, luchthartig als een Griek die zich de stuipen lacht om door zijn regering aangekondigde belastingverhogingen, mijn aandacht te verleggen naar wat minder stressende berichten. Naar bijvoorbeeld de verheffende informatie van rokkenjager Berlusconi dat Angela Merkel een 'onneukbare kont' heeft en naar de vergoeilijking door de voormalige praeses van het IMF, DSK, van zijn sexuele escapades ("een moreel foutje"). Kan of moet ik daar hoopvol of vrolijk van worden? Kan ik me optrekken aan de geruststellende bezwering van Rotterdamse politieautoriteiten, dat het nu afgelopen moet zijn met destructieve taferelen van randdebielen bij voetbalwedstrijden? Voor mijn eigen gemoedsrust houd ik het er maar op, dat het gewoon weer ouderwets maandagmorgen is. Niet meer en niet minder.
De dag was zo mooi begonnen, met een ochtendzonnetje en met in het Radio1-journaal de mededeling dat de Aziatische beurzen op een dikke winst staan van zo'n 2, 5 procent. Dat opent perspectieven voor een mooie beursdag in Europa. Dat het oude cijfers zijn van drie dagen eerder en dat de actuele cijfers dieprood gekleurd zijn, houdt de nog niet geheel wakkere presentatrice op dat moment nog voor mij verborgen. En wat kan het haar ook schelen! Een Duitse nieuwszender meldt in een opgewekte sfeerreportage uit Griekenland, dat de uitgebreide, beter betaalde en gefortuneerde Grieken zich minder zorgen maken over 'hun' problemen dan een groot deel van de andere Europeanen. Hè? Waarom zou ik me dan bij het krieken van de dag opwinden over het toekomstige wee van ons werelddeel en meer nog in het bijzonder over ons eigen kikkerland? Dat we bij een ongecontroleerd faillissement van Griekenland zo'n 80 tot 120 miljard moeten ophoesten, moet me daar de pet van jeuken? Dat er binnenkort misschien weer een bank omvalt en vooral Jan Modaal in zijn val zal meeslepen? Ik probeer, luchthartig als een Griek die zich de stuipen lacht om door zijn regering aangekondigde belastingverhogingen, mijn aandacht te verleggen naar wat minder stressende berichten. Naar bijvoorbeeld de verheffende informatie van rokkenjager Berlusconi dat Angela Merkel een 'onneukbare kont' heeft en naar de vergoeilijking door de voormalige praeses van het IMF, DSK, van zijn sexuele escapades ("een moreel foutje"). Kan of moet ik daar hoopvol of vrolijk van worden? Kan ik me optrekken aan de geruststellende bezwering van Rotterdamse politieautoriteiten, dat het nu afgelopen moet zijn met destructieve taferelen van randdebielen bij voetbalwedstrijden? Voor mijn eigen gemoedsrust houd ik het er maar op, dat het gewoon weer ouderwets maandagmorgen is. Niet meer en niet minder.
donderdag 15 september 2011
Sex en politiek
Politici kunnen maar beter afstand houden tot sexistische uitlatingen en gedragingen. Ze leveren altijd commotie op, meestal gedonder en slechts zelden beoogd electoraal gewin. Ik moest er vandaag aan denken bij het lezen van de aankondiging van een binnenkort verschijnend boek over Sarah Palin, de voormalig gouverneur van Alaska en in 2008 runningmate van republikeins presidentskandidaat John McCain. De langverwachte en bij voorbaat controversiële biografie bevat een aantal pikante bijzonderheden. Palin heeft volgens de succesvolle Amerikaanse schrijver Joe McGinniss coke gesnoven, rookte marihuana tijdens haar studententijd en had een half jaar lang een affaire met een zakenpartner van haar man. Ook had ze tijdens haar verloving een onenightstand met een topbasketballer.
De 47-jarige ex-gouverneur van Alaska positioneert zich sinds haar plotselinge opkomst als de runningmate van McCain als een zeer conservatieve, voorbeeldige, 'all American' moeder, met rechtse standpunten. Dat moet ze natuurlijk zelf weten. Maar of dit soort publicaties het fundament onder haar politieke aspiraties verstevigen? Palin overweegt nog zich kandidaat te stellen voor de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten in 2012. Of ze dat ook daadwerkelijk doet, wordt volgens mij steeds twijfelachtiger. Haar populariteit blijft maar dalen volgens de peilingen.
Een tweede sexistische opmerking die vandaag in de kolommen scoorde, kwam -jawel, daar is-ie weer- uit de mond van Italiës flamboyante en kennelijk sexbeluste premier Silvio Berlusconi. Hij is in grote verlegenheid gebracht, omdat telefoontaps uit onderzoeksdossiers van het OM blijven uitlekken. Zo zou hij zich in vulgaire bewoordingen hebben uitgelaten over Angela Merkel: de Duitse bondskanselier van Duitsland zou een 'onneukbare dikke kont' hebben. Natuurlijk zijn we van Berlusconi, nog niet zo lang geleden -volgens de bladen- het stralende middelpunt van hitsige bunga-bungaparties, het een en ander gewend. Maar onderhand lijkt ook de maat bij de Romeinen vol. Zelfs vanuit het centrumrechtse kamp van Berlusconi zelf komt scherpe kritiek op de veronderstelde uitspraken van de premier, zeker nu Rome met zijn enorme staatsschuld steun vanuit Berlijn hard nodig heeft in de onderhandelingen in de eurozone.
De 47-jarige ex-gouverneur van Alaska positioneert zich sinds haar plotselinge opkomst als de runningmate van McCain als een zeer conservatieve, voorbeeldige, 'all American' moeder, met rechtse standpunten. Dat moet ze natuurlijk zelf weten. Maar of dit soort publicaties het fundament onder haar politieke aspiraties verstevigen? Palin overweegt nog zich kandidaat te stellen voor de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten in 2012. Of ze dat ook daadwerkelijk doet, wordt volgens mij steeds twijfelachtiger. Haar populariteit blijft maar dalen volgens de peilingen.
Een tweede sexistische opmerking die vandaag in de kolommen scoorde, kwam -jawel, daar is-ie weer- uit de mond van Italiës flamboyante en kennelijk sexbeluste premier Silvio Berlusconi. Hij is in grote verlegenheid gebracht, omdat telefoontaps uit onderzoeksdossiers van het OM blijven uitlekken. Zo zou hij zich in vulgaire bewoordingen hebben uitgelaten over Angela Merkel: de Duitse bondskanselier van Duitsland zou een 'onneukbare dikke kont' hebben. Natuurlijk zijn we van Berlusconi, nog niet zo lang geleden -volgens de bladen- het stralende middelpunt van hitsige bunga-bungaparties, het een en ander gewend. Maar onderhand lijkt ook de maat bij de Romeinen vol. Zelfs vanuit het centrumrechtse kamp van Berlusconi zelf komt scherpe kritiek op de veronderstelde uitspraken van de premier, zeker nu Rome met zijn enorme staatsschuld steun vanuit Berlijn hard nodig heeft in de onderhandelingen in de eurozone.
maandag 5 september 2011
Exit euro?
Is er nog toekomst voor de geplaagde euro? Het onderwerp is na alle dramatische ontwikkelingen van de afgelopen maanden allang geen taboe meer. Het afgelopen weekeinde kwam het item in diverse radio- en tv-programma's en andere media uitgebreid aan de orde. Als de Europese regeringsleiders eind deze maand weer aan de vergadertafel schuiven, moet duidelijk worden welke stappen zij verder kunnen en vooral ook willen zetten om de euro te redden. Er liggen grote hindernissen op hun pad, zoals het opgeven van soevereiniteit, de wil eigen banken te sparen en de kwestie of er wel of niet euro-obligaties moeten worden ingevoerd.
Het schrappen van de euro zou Europa in 'de moeder van alle crises' storten, zo denkt de Amerikaanse econoom Eichengreen. Oud-minister en huidig ABNAmro-bankier Gerrit Zalm moet er ook niet aan denken. Hij is een van de velen die openlijk gruwt bij de gedachte aan het opheffen van de eenheidsmunt. De gevolgen zouden de crisis van de jaren dertig van de vorige eeuw overstijgen, voorziet de liberale eurofan. De Rotterdamse hoogleraar monetaire economie Casper de Vries (Trouw, 5 september 2011) haalt echter zijn schouders op bij alle geschetste dramatische gevolgen. "Het zijn angstverhalen. Maar ik snap het wel. Veel mensen hebben hun leven verkocht aan de euro. En opeens gaat het feestje niet door." Als hij het voor het zeggen zou hebben in Europa, geven landen een deel van hun soevereiniteit op, komt er meer Europese integratie en Europees toezicht op de banken. Maar die uitkomst van de komende beraadslagingen lijkt op dit moment niet erg reëel. Daardoor nadert het moment dichterbij, dat doormodderen meer gaat kosten dan het opbreken van de muntunie.
Omdat een land niet uit de muntunie gezet kan worden en Griekenland niet vrijwillig de euro zal opgeven, zouden juist de sterke landen kunnen besluiten eruit te stappen, opperde vorige week een Duitse ondernemer in de Financial Times. Duitsland en Nederland bijvoorbeeld. Finland, Oostenrijk, Luxemburg en misschien Frankrijk. Die landen kunnen dan een eigen munt beginnen of hun valuta aan elkaar koppelen, zoals Duitsland en Nederland lang deden.
Professor De Vries is nuchter over de gevolgen van zo'n dramatische stap: "Er is even grote rotzooi. De export uit de noordelijke landen zal een knauw krijgen, omdat die munt sterker zal worden dan de zuidelijke. De banken die veel staatsobligaties van zuidelijke landen hebben, zullen gesteund moeten worden. Centrale banken hebben kapitaalinjecties nodig. Er zal een korte krach zijn. Pensioenfondsen en verzekeraars verliezen geld. De staatsschuld zal eerst weer oplopen. Maar de zuidelijke landen worden juist concurrerender omdat de koers van hun munt relatief zakt. Daardoor kunnen ze makkelijker uit de recessie groeien en de schuldenberg verkleinen. "Als het Zuiden weer groeit, heeft het Noorden daar uiteindelijk ook meer aan. En in de nieuwe munt zal heel snel meer vertrouwen zijn dan in de oude euro."
Het schrappen van de euro zou Europa in 'de moeder van alle crises' storten, zo denkt de Amerikaanse econoom Eichengreen. Oud-minister en huidig ABNAmro-bankier Gerrit Zalm moet er ook niet aan denken. Hij is een van de velen die openlijk gruwt bij de gedachte aan het opheffen van de eenheidsmunt. De gevolgen zouden de crisis van de jaren dertig van de vorige eeuw overstijgen, voorziet de liberale eurofan. De Rotterdamse hoogleraar monetaire economie Casper de Vries (Trouw, 5 september 2011) haalt echter zijn schouders op bij alle geschetste dramatische gevolgen. "Het zijn angstverhalen. Maar ik snap het wel. Veel mensen hebben hun leven verkocht aan de euro. En opeens gaat het feestje niet door." Als hij het voor het zeggen zou hebben in Europa, geven landen een deel van hun soevereiniteit op, komt er meer Europese integratie en Europees toezicht op de banken. Maar die uitkomst van de komende beraadslagingen lijkt op dit moment niet erg reëel. Daardoor nadert het moment dichterbij, dat doormodderen meer gaat kosten dan het opbreken van de muntunie.
Omdat een land niet uit de muntunie gezet kan worden en Griekenland niet vrijwillig de euro zal opgeven, zouden juist de sterke landen kunnen besluiten eruit te stappen, opperde vorige week een Duitse ondernemer in de Financial Times. Duitsland en Nederland bijvoorbeeld. Finland, Oostenrijk, Luxemburg en misschien Frankrijk. Die landen kunnen dan een eigen munt beginnen of hun valuta aan elkaar koppelen, zoals Duitsland en Nederland lang deden.
Professor De Vries is nuchter over de gevolgen van zo'n dramatische stap: "Er is even grote rotzooi. De export uit de noordelijke landen zal een knauw krijgen, omdat die munt sterker zal worden dan de zuidelijke. De banken die veel staatsobligaties van zuidelijke landen hebben, zullen gesteund moeten worden. Centrale banken hebben kapitaalinjecties nodig. Er zal een korte krach zijn. Pensioenfondsen en verzekeraars verliezen geld. De staatsschuld zal eerst weer oplopen. Maar de zuidelijke landen worden juist concurrerender omdat de koers van hun munt relatief zakt. Daardoor kunnen ze makkelijker uit de recessie groeien en de schuldenberg verkleinen. "Als het Zuiden weer groeit, heeft het Noorden daar uiteindelijk ook meer aan. En in de nieuwe munt zal heel snel meer vertrouwen zijn dan in de oude euro."
zondag 4 september 2011
Europese diarree
VVD-coryfee en oud-EU-commissaris Frits Bolkestein hield gisteravond op de beeldbuis een resoluut pleidooi voor uittreding van Griekenland uit de eurozone: "Vòòr het te laat is!". Ontelbare autoriteiten uit de internationale politieke en monetaire wereld laten momenteel hun licht schijnen op de Europese schuldencrisis. De toon van de commentaren wordt steeds negatiever, grimmiger en cynischer. De euro is van een lovebaby een niemandsvriend geworden, zo schreef gisteren een dagbladcommentator. In een poging de oorzaak van de crisis bloot te leggen worden er met terugwerkende kracht tal van verwijten gemaakt: Griekenland had met zijn valse boekhouding nooit mogen toetreden tot de eurozone; landen als Frankrijk en Duitsland hadden nooit als eerste de hand mogen lichten met het stabiliteitspact; en de toetreding van al die nieuwe lidstaten had veel beter doordacht en in een bedaagder tempo moeten gebeuren.
De voortekenen voor een oplossing van het Europese probleem zijn niet erg positief. De 'gewone' burger steekt zijn mening niet onder stoelen of banken. Voor velen van hen is elke euro voor Europa een weggegooide euro. Europese politici, de spreekbuizen Barroso en Junker voorop, moeten het in alle toonaarden ontgelden en ontberen ieder greintje vertrouwen. Europa is van en voor de burgers, werd er in het verleden nogal eens gezegd. Die burger weet ondertussen wel beter. In zijn visie hebben de Europese politici er in ieder geval alles aan gedaan om dat te verhinderen. Juist nu het er op aankomt krachtdadig een eenduidig beleid te ontwikkelen om het etterende proces te stoppen en deugdelijke oplossingen(die er volgens deskundigen wel degelijk zijn!) te bewerkstelligen laten de politici verstek gaan. Apathische politici zonder ruggengraat die meer oog hebben voor hun eigen belang (om herkozen te worden) dan voor het belang van de burger, die lijdzaam moet toezien hoe de puinhoop steeds groter wordt en hoe het continent in een diepe existentiële crisis wordt gestort. Opportunisme viert hoogtij bij de partijen en politici, nu elk engagement met Europa in het huidige klimaat wordt bestraft met kiezersverlies. Zolang incompetente angsthazen in Brussel de dienst uitmaken en in paniek vluchten voor iedere dreiging, wordt de vicieuze cirkel niet doorbroken en krijgt de Europese burger het de komende decennia stevig voor de kiezen. Het allerberoerdste is, dat iedereen ziet hoe en waar het misgaat, maar dat degenen die de touwtjes in handen hebben met bezwete voorhoofden en poep in de broek de armen angstvallig gevouwen op de buik houden.
De voortekenen voor een oplossing van het Europese probleem zijn niet erg positief. De 'gewone' burger steekt zijn mening niet onder stoelen of banken. Voor velen van hen is elke euro voor Europa een weggegooide euro. Europese politici, de spreekbuizen Barroso en Junker voorop, moeten het in alle toonaarden ontgelden en ontberen ieder greintje vertrouwen. Europa is van en voor de burgers, werd er in het verleden nogal eens gezegd. Die burger weet ondertussen wel beter. In zijn visie hebben de Europese politici er in ieder geval alles aan gedaan om dat te verhinderen. Juist nu het er op aankomt krachtdadig een eenduidig beleid te ontwikkelen om het etterende proces te stoppen en deugdelijke oplossingen(die er volgens deskundigen wel degelijk zijn!) te bewerkstelligen laten de politici verstek gaan. Apathische politici zonder ruggengraat die meer oog hebben voor hun eigen belang (om herkozen te worden) dan voor het belang van de burger, die lijdzaam moet toezien hoe de puinhoop steeds groter wordt en hoe het continent in een diepe existentiële crisis wordt gestort. Opportunisme viert hoogtij bij de partijen en politici, nu elk engagement met Europa in het huidige klimaat wordt bestraft met kiezersverlies. Zolang incompetente angsthazen in Brussel de dienst uitmaken en in paniek vluchten voor iedere dreiging, wordt de vicieuze cirkel niet doorbroken en krijgt de Europese burger het de komende decennia stevig voor de kiezen. Het allerberoerdste is, dat iedereen ziet hoe en waar het misgaat, maar dat degenen die de touwtjes in handen hebben met bezwete voorhoofden en poep in de broek de armen angstvallig gevouwen op de buik houden.
maandag 29 augustus 2011
Geldverslindende uitdeelkassa
De euro is in de beleving van de helft van de Nederlanders een misgreep. Over de goedgeefse en geldstrooiende Europese Unie wordt in brede lagen al evenmin positief geoordeeld.
Mahatma Gandhi zei ooit: Welvaart zonder werk en zakendoen zonder moraliteit zullen ons op termijn vernietigen. Dàt is precies wat er nu op onze aardbol gebeurt. Bijna de hele wereld heeft zich er de afgelopen decennia aan bezondigd. En nu betalen we de rekening voor onze zogenaamde welvaart. We hebben wereldwijd zo'n 39 triljoen euro (probeer je eens voor te stellen hoeveel dat is...!) aan schulden in de boeken staan. We leven er losbandig op los en consumeren ons het graf in met steeds maar weer versgedrukte euro- en dollarbiljetten.
Er is maar één uitweg uit de (euro)crisis, zegt futurist en auteur van het bekende boek Welcome to the Future Cloud Marcel Bullinga in de Volkskrant van 24 augustus 2011: we moeten terug naar de deugden van de jaren vijftig. Volgens hem hebben we collectief ons gezonde verstand verloren. We zijn terechtgekomen in een doodlopende steeg die onherroepelijk leidt naar een Big Bang, een financiële atoomknal waar futuristen al jaren over spreken. En die is van een heel andere orde dan de zoveelste Zwarte Maandag. Die nachtmerrie lijkt nu heel dichtbij. Het is dan ook de hoogste tijd om op onze schreden terug te keren, denkt Bullinga. Volgens Einstein moet je oplossingen zoeken buiten het systeem dat de problemen heeft veroorzaakt. Dus niet nog meer schulden maken, maar weer echt geld gaan gebruiken, geld dat gebaseerd is op werk en niet op speculatie.
Oma en opa betaalden vroeger gewoon hun rekeningen, ze zetten de tering naar de nering. En zo hoort het, ook in de 21ste eeuw in het huishoudboekje van landen. Geef niet meer uit dan je hebt en leen met mate om te investeren, dàt is de boodschap ook anno 2011. We moeten weer gaan sparen, een beproefd recept uit vervlogen tijden. Stop de steun aan Europese landen met een zwakke economie, stop de pogingen bodemloze putten te dempen met steeds weer nieuwe injecties. Laat Griekenland failliet gaan en zelf weer overeind krabbelen. Breng de Europese Unie terug naar wat zij in de jaren vijftig was: niet een geldverslindende uitdeelkassa, maar een economische unie van samenwerkende landen die hun eigen broek ophouden.
vrijdag 12 augustus 2011
Berlijnse Muur
Morgen is het een halve eeuw geleden, dat een begin werd gemaakt met de bouw van de Berlijnse Muur: een 45,3 kilometer lange muur die West- en Oost-Berlijn van 13 augustus 1961 tot 9 november 1989 scheidde. Het is een van de bekendste symbolen van de Koude Oorlog, het IJzeren Gordijn en de Duitse tweedeling.
In meer persoonlijk opzicht was de bouw van de 'anti-faschistischer Schutzwall' een fascinerende gebeurtenis die een belangrijke invloed heeft gehad op mijn latere studie- en beroepskeuze. De wereld hield even de adem in. Mijn ouders en opa zaten gekluisterd aan de radio. Vanuit mijn eigen omgeving ervoer ik de dreiging van grote internationale spanningen, zelfs van een nieuwe oorlog. Internationale politiek in al zijn facetten kreeg voor mij een gezicht: ik wilde er meer van weten, ik wilde er later over schrijven. Ik wilde geschiedenis en politicologie studeren, ik wilde journalist worden!
In de nacht van 12 op 13 augustus 1961 begonnen Oost-Duitse soldaten en politie, vooruitlopend op de bouw van de muur, prikkeldraad uit te rollen en andere barricades tussen Oost- en West-Berlijn op te werpen. Met de 'anti-faschistischer Schutzwall' wilde het DDR-regime naar eigen zeggen de bevolking beschermen tegen “provocaties van het Westen”. In werkelijkheid moest de Muur de vluchtelingenstroom van Oost-Duitsers stoppen. Voor de economie in de DDR waren de vluchtende burgers een probleem. Een groot deel van hen bestond namelijk uit hoogopgeleide jonge mensen. De bouw van de muur kwam dan ook niet geheel uit de lucht vallen.
De Muur was meer dan een afscheiding van betonblokken en prikkeldraad. Tussen de Grenzmauer, die grensde aan West-Berlijn en de Hinterlandmauer, het deel dat de grens markeerde voor de DDR-burgers, lag de alleen al in zijn aanblik angstaanjagende Todesstreifen. Die volledig plat gewalste strook werd vanuit wachttorens streng bewaakt met tal van barricades en onder schot gehouden, om een vlucht naar het Westen onmogelijk te maken.
Hoe de strook er uitzag is vlakbij de Bernauer Strasse te zien. In een zijstraat staat ook nog een stuk van de originele Muur, één van de weinige delen die behouden zijn gebleven. Tijdens ons laatste bezoek aan Berlijn, in augustus 2009, hebben we dit overblijfsel van een indrukwekkend hoofdstuk uit de wereldgeschiedenis nog eens van nabij bekeken. Ik voelde daarbij enige emotie, verklaarbaar omdat mijn gedachten op dat moment uitgingen naar persoonlijke ervaringen met de Muur bij eerdere bezoeken aan de DDR. Een tweetal grenspassages, bij het beroemde Checkpoint Charlie in Berlijn en bij de grensovergang Helmstedt tussen de DDR en de Duitse Bondsrepubliek, heb ik als buitengewoon spannend en zenuwslopend ervaren. De beroepsvermelding 'journalist' in mijn paswoord werkte als een rode lap op de controlerende DDR-grenswachten met hun dreigende mitrailleurs en pistolen. Een confrontatie met een tweetal Vopo's in de trein van Dresden naar Berlijn, in de periode van de 'Praagse Lente' net voor de inval van het Warschau Pact in Praag, zit eveneens voor eeuwig op mijn netvlies gefixeerd.
Na de val van de Muur overheerste bij bevolking en politici, in West en Oost, de overtuiging dat het gehate bouwwerk, een gruwelijk litteken uit de wereldhistorie, zo snel mogelijk weg moest. Een halfjaar later begonnen voormalige grenssoldaten met het verwijderen van al die kilometers beton en prikkeldraad, wachttorens, landmijnen, 'zelfschietende' mitrailleurs enz. Zogenaamde 'Mauerspechte' hielpen ondertussen op hun eigen manier mee aan de afbraak van de grensmuur door brokje voor brokje uit de betonnen scheidsmuur weg te bikken.
Historici en musea pleitten ervoor in ieder geval een paar delen van de Muur en grensinstallaties te behouden als getuigen van de geschiedenis. Enkele delen kregen daarom al in 1990 een beschermde status (delen van de grensmuur in o.a. de Bernauer Straße, een paar wachttorens en een aantal delen van de Hinterlandmauer).De gaten die in de stad waren gevallen toen de Muur werd opgeruimd, werden volgebouwd. Anderzijds nam met het 'samengroeien' van beide stadsdelen de behoefte toe het voormalige verloop van de Muur weer zichtbaar te maken. Zo verschenen vanaf het midden van de jaren negentig verschillende Muurmarkeringen: bijv. een koperen band en een dubbele rij kinderkopjes, beide met de tekst ‘Berliner Mauer 1961-1989’). Op en langs de voormalige grensstrook werd van 2002 tot 2006 de Berliner Mauerweg aangelegd, een fiets- en wandelroute van 160 kilometer om voormalig West-Berlijn heen.
De officiële herdenking van de 50ste verjaardag van de bouw van de Muur vindt morgen (13 augustus) plaats bij de Gedenkstätte Berliner Mauer aan de Bernauer Strasse. Hier liep de Muur direct langs de huizen: de façades waren Oost-, de stoep was West-Berlijn. In de zomer van 1961 werden op deze plek de beroemde foto’s gemaakt van mensen die uit het raam springen richting Westen.
De Berlijnse Muur blijft ook 22 jaar na zijn ontmanteling voor mij een fenomeen, vanwege zijn importantie in de geschiedboeken maar ook vanwege de persoonlijke herinneringen en mijn bijzondere interesse voor de historie van het moderne Duitsland. Een volgend bezoek aan de Duitse hoofdstad zal daarom ook niet lang op zich laten wachten.
In meer persoonlijk opzicht was de bouw van de 'anti-faschistischer Schutzwall' een fascinerende gebeurtenis die een belangrijke invloed heeft gehad op mijn latere studie- en beroepskeuze. De wereld hield even de adem in. Mijn ouders en opa zaten gekluisterd aan de radio. Vanuit mijn eigen omgeving ervoer ik de dreiging van grote internationale spanningen, zelfs van een nieuwe oorlog. Internationale politiek in al zijn facetten kreeg voor mij een gezicht: ik wilde er meer van weten, ik wilde er later over schrijven. Ik wilde geschiedenis en politicologie studeren, ik wilde journalist worden!
In de nacht van 12 op 13 augustus 1961 begonnen Oost-Duitse soldaten en politie, vooruitlopend op de bouw van de muur, prikkeldraad uit te rollen en andere barricades tussen Oost- en West-Berlijn op te werpen. Met de 'anti-faschistischer Schutzwall' wilde het DDR-regime naar eigen zeggen de bevolking beschermen tegen “provocaties van het Westen”. In werkelijkheid moest de Muur de vluchtelingenstroom van Oost-Duitsers stoppen. Voor de economie in de DDR waren de vluchtende burgers een probleem. Een groot deel van hen bestond namelijk uit hoogopgeleide jonge mensen. De bouw van de muur kwam dan ook niet geheel uit de lucht vallen.
De Muur was meer dan een afscheiding van betonblokken en prikkeldraad. Tussen de Grenzmauer, die grensde aan West-Berlijn en de Hinterlandmauer, het deel dat de grens markeerde voor de DDR-burgers, lag de alleen al in zijn aanblik angstaanjagende Todesstreifen. Die volledig plat gewalste strook werd vanuit wachttorens streng bewaakt met tal van barricades en onder schot gehouden, om een vlucht naar het Westen onmogelijk te maken.
Hoe de strook er uitzag is vlakbij de Bernauer Strasse te zien. In een zijstraat staat ook nog een stuk van de originele Muur, één van de weinige delen die behouden zijn gebleven. Tijdens ons laatste bezoek aan Berlijn, in augustus 2009, hebben we dit overblijfsel van een indrukwekkend hoofdstuk uit de wereldgeschiedenis nog eens van nabij bekeken. Ik voelde daarbij enige emotie, verklaarbaar omdat mijn gedachten op dat moment uitgingen naar persoonlijke ervaringen met de Muur bij eerdere bezoeken aan de DDR. Een tweetal grenspassages, bij het beroemde Checkpoint Charlie in Berlijn en bij de grensovergang Helmstedt tussen de DDR en de Duitse Bondsrepubliek, heb ik als buitengewoon spannend en zenuwslopend ervaren. De beroepsvermelding 'journalist' in mijn paswoord werkte als een rode lap op de controlerende DDR-grenswachten met hun dreigende mitrailleurs en pistolen. Een confrontatie met een tweetal Vopo's in de trein van Dresden naar Berlijn, in de periode van de 'Praagse Lente' net voor de inval van het Warschau Pact in Praag, zit eveneens voor eeuwig op mijn netvlies gefixeerd.
Na de val van de Muur overheerste bij bevolking en politici, in West en Oost, de overtuiging dat het gehate bouwwerk, een gruwelijk litteken uit de wereldhistorie, zo snel mogelijk weg moest. Een halfjaar later begonnen voormalige grenssoldaten met het verwijderen van al die kilometers beton en prikkeldraad, wachttorens, landmijnen, 'zelfschietende' mitrailleurs enz. Zogenaamde 'Mauerspechte' hielpen ondertussen op hun eigen manier mee aan de afbraak van de grensmuur door brokje voor brokje uit de betonnen scheidsmuur weg te bikken.
Historici en musea pleitten ervoor in ieder geval een paar delen van de Muur en grensinstallaties te behouden als getuigen van de geschiedenis. Enkele delen kregen daarom al in 1990 een beschermde status (delen van de grensmuur in o.a. de Bernauer Straße, een paar wachttorens en een aantal delen van de Hinterlandmauer).De gaten die in de stad waren gevallen toen de Muur werd opgeruimd, werden volgebouwd. Anderzijds nam met het 'samengroeien' van beide stadsdelen de behoefte toe het voormalige verloop van de Muur weer zichtbaar te maken. Zo verschenen vanaf het midden van de jaren negentig verschillende Muurmarkeringen: bijv. een koperen band en een dubbele rij kinderkopjes, beide met de tekst ‘Berliner Mauer 1961-1989’). Op en langs de voormalige grensstrook werd van 2002 tot 2006 de Berliner Mauerweg aangelegd, een fiets- en wandelroute van 160 kilometer om voormalig West-Berlijn heen.
De officiële herdenking van de 50ste verjaardag van de bouw van de Muur vindt morgen (13 augustus) plaats bij de Gedenkstätte Berliner Mauer aan de Bernauer Strasse. Hier liep de Muur direct langs de huizen: de façades waren Oost-, de stoep was West-Berlijn. In de zomer van 1961 werden op deze plek de beroemde foto’s gemaakt van mensen die uit het raam springen richting Westen.
De Berlijnse Muur blijft ook 22 jaar na zijn ontmanteling voor mij een fenomeen, vanwege zijn importantie in de geschiedboeken maar ook vanwege de persoonlijke herinneringen en mijn bijzondere interesse voor de historie van het moderne Duitsland. Een volgend bezoek aan de Duitse hoofdstad zal daarom ook niet lang op zich laten wachten.
woensdag 10 augustus 2011
Roestige democratie
Financiële perikelen, schandalen en nu ook rellen in Engeland. Woede maakt plaats voor gevoelens van onmacht. Het grootste probleem is dat we hieraan gewend raken. Dat schrijft Jonathan Freedland, columnist van The Guardian in de Volkskrant van vandaag, 10 augustus 2011. Het wordt een mens zwaar te moede bij het zien van de beelden van een vrouw die uit een brandend gebouw springt, van de eigenaren van een familiezaak die hun levenswerk in de as gelegd zien, en van de onverlaat die de rugzak leegrooft van een gewonde tiener. Het wordt een mens zwaar te moede om te zien hoe mensen de plekken waar sommige van hen toch ook wonen, in de vernieling helpen. Er komt nog een ander gevoel boven bij het zien van deze beelden, een gevoel waarmee we steeds vertrouwder raken, zeker in 2011, het jaar waarin het nieuws maar niet wil ophouden. Een gevoel van onmacht.
De meest verontrustende berichten zijn die over politiemensen die zich afzijdig houden en blijkbaar niet bij machte zijn om mensen tegen te houden die vernielingen aanrichten, brandstichten en stelen. Het is ten diepste beangstigend om te zien hoe degenen van wie we bescherming verwachten, machteloos zijn en de aftocht blazen.
Het probleem is dat we aan dit gevoel gewend beginnen te raken. Het andere nieuws dat veel aandacht van de media opeist, gaat over de wereldwijde financiële crisis en hoe de aandelenkoersen hevige schommelingen vertonen.Ook hier lijken leidinggevenden niet bij machte enige weerstand te bieden.
President Barack Obama, de man die toch de machtigste positie ter wereld lijkt te hebben, probeerde een paar dagen geleden nog de schade te beperken door erop te hameren dat de Verenigde Staten altijd een 'triple A' land zouden blijven. Maar dat haalde niets uit: Wall Street bleef duikelen. In Brussel haalden de Europese leiders vorige maand alles uit de kast om de eurocrisis te bezweren. Dat zorgde voor precies twee weken rust op de markten, toen begon het gedonder weer. De enige kalmte die er de laatste dagen was, was het gevolg van de acties van de niet-gekozen - en meestal betreurenswaardig besluiteloze - heren van de Europese Centrale Bank.
Het oordeel van de markten, zowel in Europa als in de VS, lijkt te zijn dat gekozen regeringen niet in staat zijn om te doen wat nodig is. Het is die inschatting die Standard & Poor's ertoe bracht om de VS van zijn AAA-status te beroven. Ze keken eens goed naar Capitol Hill - waar de Republikeinen er niet voor terugdeinsden om de Amerikaanse economie te gijzelen door te weigeren het schuldenplafond te verhogen - en besloten dat het Amerikaanse systeem dermate disfunctioneel was geworden dat het niet langer betrouwbaar was.
In ieder land verzet de politieke klasse zich natuurlijk tegen een dergelijk vernietigend oordeel. Vandaar de rituele oproepen aan ministers en Kamerleden hun vakantie te onderbreken, een maatregel die voortvloeit uit de hoop dat politici greep kunnen krijgen op dit probleem en het kunnen oplossen. Niemand weet wat de komende dagen zullen brengen, maar veel mensen hebben hun twijfels over wat de politici er echt aan kunnen doen.
Deze kritische twijfel aan de vermogens van democratisch gekozen politici - en daarmee aan de democratische politiek zelf - zien we op een vreemde manier terug bij de plunderaars in de Engelse steden. Afgezien van de Iraanse staatsmedia heeft niemand het over 'demonstranten', maar zelfs 'relschoppers' is niet het goede woord, want daar zit nog iets van een politiek tintje aan. Vooral tijdens de eerste onlusten in de wijk Tottenham was er voor sommigen sprake van een politieke dimensie, waarbij de boosheid zich vooral richtte op de politie. Maar bij veel nabootsers elders in Londen en in andere steden leek hun enige drijfveer het opportunistisch verlangen om ongestraft kunnen stelen. Opvallend genoeg waren de doelwitten niet gemeentehuizen of bijvoorbeeld het Tory-hoofdkwartier, maar filialen van Dixons, Boots en Carphone Warehouse. Als er al een politiek statement werd gemaakt, is die dat de politiek er niet toe doet.
Ook al hebben weinig jaren zo'n opeenhoping van nieuws gekend als 2011, uniek is dat niet: ook 1981 was een zorgelijk jaar. Het verschil is dat we er in eerdere periodes van instabiliteit van uitgingen dat als de politieke macht maar eenmaal in andere handen kwam of als essentiële instellingen als de politie zich maar anders zouden gedragen, alles beter zou worden. Nu komen de enige optimistisch stemmende tekenen uit gemeenschapsinitiatieven als de gezamenlijke schoonmaakacties die in Londen plaatsvinden. De instellingen van de democratie zelf worden gezien als zwak of niet functionerend.
Het ironische van dit alles is dat buiten Nederland, Groot-Brittannië, Europa en de VS het grote nieuws van 2011 de Arabische lente was en dat de bevolking van Syrië, Jemen en andere Arabische landen de straat op is gegaan. Het lijkt erop dat juist nu in deze landen een grote behoefte is ontstaan aan de instrumenten van de democratie, wij tot de ontdekking komen dat ze bij ons roestig en stomp zijn geworden.
De meest verontrustende berichten zijn die over politiemensen die zich afzijdig houden en blijkbaar niet bij machte zijn om mensen tegen te houden die vernielingen aanrichten, brandstichten en stelen. Het is ten diepste beangstigend om te zien hoe degenen van wie we bescherming verwachten, machteloos zijn en de aftocht blazen.
Het probleem is dat we aan dit gevoel gewend beginnen te raken. Het andere nieuws dat veel aandacht van de media opeist, gaat over de wereldwijde financiële crisis en hoe de aandelenkoersen hevige schommelingen vertonen.Ook hier lijken leidinggevenden niet bij machte enige weerstand te bieden.
President Barack Obama, de man die toch de machtigste positie ter wereld lijkt te hebben, probeerde een paar dagen geleden nog de schade te beperken door erop te hameren dat de Verenigde Staten altijd een 'triple A' land zouden blijven. Maar dat haalde niets uit: Wall Street bleef duikelen. In Brussel haalden de Europese leiders vorige maand alles uit de kast om de eurocrisis te bezweren. Dat zorgde voor precies twee weken rust op de markten, toen begon het gedonder weer. De enige kalmte die er de laatste dagen was, was het gevolg van de acties van de niet-gekozen - en meestal betreurenswaardig besluiteloze - heren van de Europese Centrale Bank.
Het oordeel van de markten, zowel in Europa als in de VS, lijkt te zijn dat gekozen regeringen niet in staat zijn om te doen wat nodig is. Het is die inschatting die Standard & Poor's ertoe bracht om de VS van zijn AAA-status te beroven. Ze keken eens goed naar Capitol Hill - waar de Republikeinen er niet voor terugdeinsden om de Amerikaanse economie te gijzelen door te weigeren het schuldenplafond te verhogen - en besloten dat het Amerikaanse systeem dermate disfunctioneel was geworden dat het niet langer betrouwbaar was.
In ieder land verzet de politieke klasse zich natuurlijk tegen een dergelijk vernietigend oordeel. Vandaar de rituele oproepen aan ministers en Kamerleden hun vakantie te onderbreken, een maatregel die voortvloeit uit de hoop dat politici greep kunnen krijgen op dit probleem en het kunnen oplossen. Niemand weet wat de komende dagen zullen brengen, maar veel mensen hebben hun twijfels over wat de politici er echt aan kunnen doen.
Deze kritische twijfel aan de vermogens van democratisch gekozen politici - en daarmee aan de democratische politiek zelf - zien we op een vreemde manier terug bij de plunderaars in de Engelse steden. Afgezien van de Iraanse staatsmedia heeft niemand het over 'demonstranten', maar zelfs 'relschoppers' is niet het goede woord, want daar zit nog iets van een politiek tintje aan. Vooral tijdens de eerste onlusten in de wijk Tottenham was er voor sommigen sprake van een politieke dimensie, waarbij de boosheid zich vooral richtte op de politie. Maar bij veel nabootsers elders in Londen en in andere steden leek hun enige drijfveer het opportunistisch verlangen om ongestraft kunnen stelen. Opvallend genoeg waren de doelwitten niet gemeentehuizen of bijvoorbeeld het Tory-hoofdkwartier, maar filialen van Dixons, Boots en Carphone Warehouse. Als er al een politiek statement werd gemaakt, is die dat de politiek er niet toe doet.
Ook al hebben weinig jaren zo'n opeenhoping van nieuws gekend als 2011, uniek is dat niet: ook 1981 was een zorgelijk jaar. Het verschil is dat we er in eerdere periodes van instabiliteit van uitgingen dat als de politieke macht maar eenmaal in andere handen kwam of als essentiële instellingen als de politie zich maar anders zouden gedragen, alles beter zou worden. Nu komen de enige optimistisch stemmende tekenen uit gemeenschapsinitiatieven als de gezamenlijke schoonmaakacties die in Londen plaatsvinden. De instellingen van de democratie zelf worden gezien als zwak of niet functionerend.
Het ironische van dit alles is dat buiten Nederland, Groot-Brittannië, Europa en de VS het grote nieuws van 2011 de Arabische lente was en dat de bevolking van Syrië, Jemen en andere Arabische landen de straat op is gegaan. Het lijkt erop dat juist nu in deze landen een grote behoefte is ontstaan aan de instrumenten van de democratie, wij tot de ontdekking komen dat ze bij ons roestig en stomp zijn geworden.
maandag 13 juni 2011
Zorgelijke zorg
Een opmerkelijke kijk van Volkskrantcolumnist Martin Sommer in de krant van 11 juni 2011 op het debat over de ontwikkeling van de zorgkosten in ons land. Die zorgkosten gaan in deze kabinetsperiode van 60 miljard naar 75 miljard. Die stijging moet volgens het kabinet-Rutte een halt worden toegeroepen. Maar dat voornemen wekt in brede kringen opperste verontwaardiging.
Uit oogpunt van gelijkheid is het hele land de afgelopen jaren berijdbaar en bereikbaar gemaakt, ook voor gehandicapten. Het is schitterend en een toppunt van beschaving. Er zijn nauwelijks tegenargumenten mogelijk. Maar het heeft ook iets bezetens. Iedereen recht op alles. En de overheid moet het opknappen.
Het kabinet spreekt hier over de zogeheten ‘monetarisering van de zorg’. Die aanduiding staat in de stukken die aan de pgb-bezuinigingen ten grondslag liggen. Het betekent dat de kop koffie die u vroeger aan uw zieke buurvrouw bracht, nu via de staat wordt verrekend. Iets soortgelijks speelt in de kinderopvang, waar oma en opa worden betaald voor het oppassen. Het gezin heeft afgedaan, de staat neemt de boedel over. Ik herinner me dat oud-minister Borst een paar jaar geleden suggereerde dat mensen best zelf hun rollator konden betalen. Dat deden ze toch ook met de kinderwagen. Een gehuil steeg op. Nu je het zegt, waarom betaalt de staat eigenlijk mijn kinderwagen niet?
De subsidiëring van de zorgsector heeft in de loop der tijd absurde vormen aangenomen. De instelling van het pgb heeft daaraan een niet-onaanzienlijke bijdrage geleverd. Iedereen hoort op verjaardagen over kleine fraudeurs, gezinnen waar alle deelnemers voor elkaar ‘een pgb’tje’ hebben geritseld.
Nederland is hier een buitenbeentje. Niet omdat het bij ons allemaal zoveel slechter is geregeld, zoals je vaak leest. Het SCP deed een groot onderzoek naar ‘de opmars van het pgb’. En vergeleek de toestand met Engeland en Duitsland, waar ze ook zoiets hebben (Pflegeversicherung). Het SCP stelde vast, dat de kostencurve voor persoonsgebonden budgetten in die landen anders dan hier níet steil omhoog gaat. Omdat men daar nog altijd vindt dat familiebanden niet door de staat gesubsidieerd horen te worden. In Nederland heeft men die morele remmingen kennelijk niet meer en wordt ongegeneerd meegegraaid uit de staatsruif.
Uit oogpunt van gelijkheid is het hele land de afgelopen jaren berijdbaar en bereikbaar gemaakt, ook voor gehandicapten. Het is schitterend en een toppunt van beschaving. Er zijn nauwelijks tegenargumenten mogelijk. Maar het heeft ook iets bezetens. Iedereen recht op alles. En de overheid moet het opknappen.
Het kabinet spreekt hier over de zogeheten ‘monetarisering van de zorg’. Die aanduiding staat in de stukken die aan de pgb-bezuinigingen ten grondslag liggen. Het betekent dat de kop koffie die u vroeger aan uw zieke buurvrouw bracht, nu via de staat wordt verrekend. Iets soortgelijks speelt in de kinderopvang, waar oma en opa worden betaald voor het oppassen. Het gezin heeft afgedaan, de staat neemt de boedel over. Ik herinner me dat oud-minister Borst een paar jaar geleden suggereerde dat mensen best zelf hun rollator konden betalen. Dat deden ze toch ook met de kinderwagen. Een gehuil steeg op. Nu je het zegt, waarom betaalt de staat eigenlijk mijn kinderwagen niet?
De subsidiëring van de zorgsector heeft in de loop der tijd absurde vormen aangenomen. De instelling van het pgb heeft daaraan een niet-onaanzienlijke bijdrage geleverd. Iedereen hoort op verjaardagen over kleine fraudeurs, gezinnen waar alle deelnemers voor elkaar ‘een pgb’tje’ hebben geritseld.
Nederland is hier een buitenbeentje. Niet omdat het bij ons allemaal zoveel slechter is geregeld, zoals je vaak leest. Het SCP deed een groot onderzoek naar ‘de opmars van het pgb’. En vergeleek de toestand met Engeland en Duitsland, waar ze ook zoiets hebben (Pflegeversicherung). Het SCP stelde vast, dat de kostencurve voor persoonsgebonden budgetten in die landen anders dan hier níet steil omhoog gaat. Omdat men daar nog altijd vindt dat familiebanden niet door de staat gesubsidieerd horen te worden. In Nederland heeft men die morele remmingen kennelijk niet meer en wordt ongegeneerd meegegraaid uit de staatsruif.
donderdag 2 juni 2011
Koning Voetbal
De poging één van de wereldkampioenschappen voetbal in 2018 of 2022 naar Nederland en België te halen werd ferm ondersteund door het kabinet-Balkenende IV. De toenmalige regering had echter geen idee hoeveel een WK zou kosten, zo meldde RTL-Nieuws vanavond. In december jl. bleken alle pogingen voor het binnenhalen van het grootste sporttoernooi ter wereld voor niets. Rusland kreeg het WK in 2018 toegewezen, Qatar ging er met het toernooi van 2022 vandoor. Nederland werd daardoor misschien wel een financieel drama bespaard.
Ik heb er op deze plaats al eerder over geschreven. Iedere keer als het gaat om de KNVB in relatie tot het binnenhalen van een groot voetbaltoernooi dringt een penetrante rioollucht mijn neusgaten binnen. Ik krijg dan een weeïg gevoel in mijn buik, het woord corruptie nestelt zich in mijn hoofd en ik krijg visioenen en rillingen als de beeltenis van godfather Blatter mijn netvlies belaagt.
De kostenramingen voor het evenement waren bepaald niet sterk onderbouwd. Toen de regering instemde met de WK-kandidatuur, waren de kosten en baten van een WK in Nederland nog zeer onduidelijk. Het economische onderzoeksbureau SEO, dat de financiële voor- en nadelen van een WK in eigen land onderzocht, rekende uit dat Nederland 23 tot 46 miljoen euro aan belastinggeld zou mislopen doordat de wereldvoetbalbond FIFA vrijstelling hiervan eist. De Tweede Kamer kreeg van het ministerie van Financiën echter te horen dat de gederfde kosten op zouden kunnen lopen naar 300 miljoen. Later blijken de cijfers nog heel anders te liggen. Dan blijkt dat bij fiscale vrijstelling maar liefst 900 miljoen euro aan belastinggeld misgelopen zou kunnen worden. Bijna een miljard euro om de kluizen van Blatter c.s. verder te vullen. En dat met de volle instemming van onze nationale regenten!
Ook de politiekosten blijken 200 tot 400 miljoen hoger dan onderzocht. De Kamer krijgt ook dit bedrag niet te horen, net als de eerdere 900 miljoen aan mis te lopen belastinggelden.
Koning Voetbal staat in Nederland (en niet alleen daar trouwens) voor een machtige, bijna onaantastbare lobby. Democratische regels, wetboeken en harde feiten mogen kennelijk straffeloos aan de kant worden geschoven als Blatter en zijn sinistere companen op de deuren van de Trèveszaal kloppen. Niet de regering regeert dan meer, maar Koning Voetbal.
Ik heb er op deze plaats al eerder over geschreven. Iedere keer als het gaat om de KNVB in relatie tot het binnenhalen van een groot voetbaltoernooi dringt een penetrante rioollucht mijn neusgaten binnen. Ik krijg dan een weeïg gevoel in mijn buik, het woord corruptie nestelt zich in mijn hoofd en ik krijg visioenen en rillingen als de beeltenis van godfather Blatter mijn netvlies belaagt.
De kostenramingen voor het evenement waren bepaald niet sterk onderbouwd. Toen de regering instemde met de WK-kandidatuur, waren de kosten en baten van een WK in Nederland nog zeer onduidelijk. Het economische onderzoeksbureau SEO, dat de financiële voor- en nadelen van een WK in eigen land onderzocht, rekende uit dat Nederland 23 tot 46 miljoen euro aan belastinggeld zou mislopen doordat de wereldvoetbalbond FIFA vrijstelling hiervan eist. De Tweede Kamer kreeg van het ministerie van Financiën echter te horen dat de gederfde kosten op zouden kunnen lopen naar 300 miljoen. Later blijken de cijfers nog heel anders te liggen. Dan blijkt dat bij fiscale vrijstelling maar liefst 900 miljoen euro aan belastinggeld misgelopen zou kunnen worden. Bijna een miljard euro om de kluizen van Blatter c.s. verder te vullen. En dat met de volle instemming van onze nationale regenten!
Ook de politiekosten blijken 200 tot 400 miljoen hoger dan onderzocht. De Kamer krijgt ook dit bedrag niet te horen, net als de eerdere 900 miljoen aan mis te lopen belastinggelden.
Koning Voetbal staat in Nederland (en niet alleen daar trouwens) voor een machtige, bijna onaantastbare lobby. Democratische regels, wetboeken en harde feiten mogen kennelijk straffeloos aan de kant worden geschoven als Blatter en zijn sinistere companen op de deuren van de Trèveszaal kloppen. Niet de regering regeert dan meer, maar Koning Voetbal.
dinsdag 4 januari 2011
Presidente Brazilië
Op het internationale politieke toneel schittert sedert 1 januari jl. een nieuwe ster: die van de 62-jarige Dilma Rousseff. Zij is op de eerste dag van het jaar geïnaugureerd als de nieuwe, eerste vrouwelijke president van Brazilië. Ze is de opvolgster van de immens populaire Luis Inacio Lula da Silva, die na twee ambtstermijnen niet meer herkiesbaar was. De verwachtingen ten aanzien van de nieuwe president zijn zowel in Brazilië als in het buitenland hooggespannen. Volgens het blad The Independent is zij nu de meest invloedrijke vrouw van 2011. Daarmee overstijgt ze zelfs de Duitse bondskanselier Angela Merkel.
Als minister van Energie en Bosbouw en later als lid van de beleidsstaf van de president maakte Roussef vanaf 2005 deel uit van Lula's regering. Ze is al jaren actief in de politiek maar toch was het een gewaagde stap van de linkse Arbeiderspartij om haar vorig jaar kandidaat te stellen. Gebrek aan andere kandidaten en de persoonlijke steun en bescherming van Lula gaven bij de stembusgang de doorslag. In de tweede ronde kreeg ze bijna 56% van de 136 miljoen stemmen.
De roots van Rousseff liggen in Bulgarije. Dilma komt uit de lage middenklasse. Ze studeerde economie, is twee keer gescheiden en moeder van een dochter. Voor haar politieke loopbaan streed ze als marxistisch rebel tegen de militaire dictatuur in Brazilië (1964-1985). In die periode zat ze twee jaar in de gevangenis en werd ze door militairen gefolterd. In de verkiezingscampagne probeerde haar politieke rivaal José Serra haar te portretteren als een guerrillera, die gewelddadig was en zich bezighield met moord en doodslag.
Lange tijd had ze inderdaad het imago van een harde, autoritaire vrouw. Maar het afgelopen verkiezingsjaar heeft ze geprobeerd dat beeld uit electorale overwegingen te veranderen. In de campagne presenteerde de 'IJzeren dame' zich als een zorgzame moeder van de natie. Haar marxistisch activisme heeft ze ingeruild voor links pragmatisme. Ze koestert nog dezelfde idealen als in het verleden, maar heeft nu andere oplossingen.
Bij haar installatie heeft de nieuwe president aangegeven het beleid van haar voorganger te willen continueren en als belangrijkste doelstelling het rijke en arme Brazilië met elkaar te verbinden. Haar wachten in ieder geval de komende jaren grote uitdagingen. De nieuwe president was bij haar installatie uiterst lovend over haar voorganger. Volgens haar heeft Lula in zijn achtjarige regeerperiode de stijl van regeren veranderd en de Brazilianen geleerd weer in zichzelf te geloven. Door een gericht beleid heeft hij miljoenen Brazilianen uit de armoede getrokken en is hetland de afgelopen jaren opgeklommen tot de achtste economie ter wereld. Desondanks wachten de nieuwe president diverse grote uitdagingen, waaronder een fundamentele verbetering van de infrastructuur. Deze heeft onder Lula relatief weinig aandacht gekregen, waardoor er een gigantische inhaalslag moet worden gemaakt. Daarbij staat ook internationaal prestige op het spel, omdat Brazilië in respectievelijk 2014 en 2016 gastland is voor het wereldkampioenschap voetbal en de Olympische Spelen.
Brazilië beschikt over een grote hoeveelheid grondstoffen, zoals ijzererts, gasreserves en olie. In 2008 werd een enorm olieveld in zee gevonden. Verwacht wordt dat het land dit jaar uitkomt op een economische groei van 7,5 procent.
Maar er kunnen ook de nodige kanttekeningen worden gemaakt bij de recente ontwikkelingen in het Latijns-Amerikaanse land. Het is geplaagd door financiële crises en er is een risicovol monetair beleid gevoerd. Bovendien is er sprake van een verstikkende wet- en regelgeving, die veel belemmeringen opwerpt voor buitenlandse investeerders. Om last but not least nog maar te zwijgen over een wijdverspreide corruptie. Maar of 'de meest invloedrijke vrouw van 2011' daar een eind aan kan maken?
Als minister van Energie en Bosbouw en later als lid van de beleidsstaf van de president maakte Roussef vanaf 2005 deel uit van Lula's regering. Ze is al jaren actief in de politiek maar toch was het een gewaagde stap van de linkse Arbeiderspartij om haar vorig jaar kandidaat te stellen. Gebrek aan andere kandidaten en de persoonlijke steun en bescherming van Lula gaven bij de stembusgang de doorslag. In de tweede ronde kreeg ze bijna 56% van de 136 miljoen stemmen.
De roots van Rousseff liggen in Bulgarije. Dilma komt uit de lage middenklasse. Ze studeerde economie, is twee keer gescheiden en moeder van een dochter. Voor haar politieke loopbaan streed ze als marxistisch rebel tegen de militaire dictatuur in Brazilië (1964-1985). In die periode zat ze twee jaar in de gevangenis en werd ze door militairen gefolterd. In de verkiezingscampagne probeerde haar politieke rivaal José Serra haar te portretteren als een guerrillera, die gewelddadig was en zich bezighield met moord en doodslag.
Lange tijd had ze inderdaad het imago van een harde, autoritaire vrouw. Maar het afgelopen verkiezingsjaar heeft ze geprobeerd dat beeld uit electorale overwegingen te veranderen. In de campagne presenteerde de 'IJzeren dame' zich als een zorgzame moeder van de natie. Haar marxistisch activisme heeft ze ingeruild voor links pragmatisme. Ze koestert nog dezelfde idealen als in het verleden, maar heeft nu andere oplossingen.
Bij haar installatie heeft de nieuwe president aangegeven het beleid van haar voorganger te willen continueren en als belangrijkste doelstelling het rijke en arme Brazilië met elkaar te verbinden. Haar wachten in ieder geval de komende jaren grote uitdagingen. De nieuwe president was bij haar installatie uiterst lovend over haar voorganger. Volgens haar heeft Lula in zijn achtjarige regeerperiode de stijl van regeren veranderd en de Brazilianen geleerd weer in zichzelf te geloven. Door een gericht beleid heeft hij miljoenen Brazilianen uit de armoede getrokken en is hetland de afgelopen jaren opgeklommen tot de achtste economie ter wereld. Desondanks wachten de nieuwe president diverse grote uitdagingen, waaronder een fundamentele verbetering van de infrastructuur. Deze heeft onder Lula relatief weinig aandacht gekregen, waardoor er een gigantische inhaalslag moet worden gemaakt. Daarbij staat ook internationaal prestige op het spel, omdat Brazilië in respectievelijk 2014 en 2016 gastland is voor het wereldkampioenschap voetbal en de Olympische Spelen.
Brazilië beschikt over een grote hoeveelheid grondstoffen, zoals ijzererts, gasreserves en olie. In 2008 werd een enorm olieveld in zee gevonden. Verwacht wordt dat het land dit jaar uitkomt op een economische groei van 7,5 procent.
Maar er kunnen ook de nodige kanttekeningen worden gemaakt bij de recente ontwikkelingen in het Latijns-Amerikaanse land. Het is geplaagd door financiële crises en er is een risicovol monetair beleid gevoerd. Bovendien is er sprake van een verstikkende wet- en regelgeving, die veel belemmeringen opwerpt voor buitenlandse investeerders. Om last but not least nog maar te zwijgen over een wijdverspreide corruptie. Maar of 'de meest invloedrijke vrouw van 2011' daar een eind aan kan maken?
Abonneren op:
Posts (Atom)